Gandhi – de ontmaskering van een pacifist

De »Australian Islamist Monitor« is zoiets als de Australische tegenhanger van PI. Daar verscheen eind mei een uitgebreid artikel van de Indische schrijver Sujit. Het gaat over het doen en laten van Mohandas Karamchand Ghandi, ook bekend als Mahatma Gandhi, met als titel »Exposing Gandhi – the naked saint and his spiritual terrorism of nonviolence«.

De in Mumbai levende Sujit Das publiceert o.a. op internetsites zoals Faithfreedom, Islam-Watch en Islam-Monitor. Ook heeft hij een boek geschreven over de profeet Mohammed: »Unmasking Muhammad – the malignant narcissist and his grand delusion Allah«.

Zijn artikel over Gandhi heeft ook heel veel met de islam te maken, want het laat zien hoe het naïeve principe van geweldloosheid de poorten opende voor het agressieve machtsstreven van de moslims in Brits-Indië. Hieronder de belangrijkste passages van de uitermate interessante bijdrage, die eerst de min of meer potsierlijke houding van Gandhi tegenover Hitler en het nationaalsocialisme belicht:

Gandhi predikte geweldloosheid, maar hij wist niet wanneer hij moest stoppen. Op 3 september 1939, toen Groot-Brittannië Duitsland de oorlog verklaarde, ontmoette Gandhi Lord Linlithgow, die ook de onderkoning van Brits-Indië was, en begon te huilen als een kind. Hij stond erop, dat Groot-Brittannië de wapens zou neerleggen en zich tegen Hitler met spirituele kracht zou verzetten. Gandhi dacht, dat de onderkoning zijn voorstel zou accepteren en aan de Britse regering zou doorgeven. Hij was zo ingenomen met zijn inschatting van geweldloosheid, dat hij dacht dat een tiran zoals Hitler gestopt zou kunnen worden met geweldloosheid.

En dat niet alleen: Gandhi schreef een open brief aan de Britse regering, waarin hij erop aandrong om zich over te geven aan de nazi’s. Later, toen de omvang van de Holocaust bekend was, bekritiseerde hij de Joden, die geprobeerd hadden te vluchten of voor hun leven te vechten:

Gandhi zei:

»Hitler vermoordde 5 miljoen Joden. Het is de grootste misdaad van onze tijd. De Joden hadden zichzelf moeten uitleveren aan het mes van de slachters. Ze zouden van de rotsen in zee hebben moeten springen. Dit zou het Duitse volk en de wereld wakker hebben geschud«.

Gandhi zei zelfs tegen de Joden, dat ze »voor Hitler zouden moeten bidden«. Dat betekent, dat de Joden hadden moeten salueren voor Hitler en vrolijk de gaskamers hadden moeten inwandelen, want dat zou Gandhi’s geweldloosheid hebben gedicteerd. Gandhi was zo gretig om zijn geweldloosheid te verkopen, dat hij in juli 1939 een brief aan Hitler schreef, die de Indische regering om goede redenen niet verstuurde, want daarin sprak hij hem aan met »Mijn vriend«. In december 1940 schreef Gandhi nog een brief, waarin hij zei:

»Dat ik u een vriend noem, is geen formaliteit. Ik heb geen vijanden. Wij twijfelen niet aan uw dapperheid, uw toewijding aan uw vaderland, noch geloven wij, dat u het monster bent zoals uw vijanden u beschrijven«.

Deze brief sloot hij af met »Uw oprechte vriend«.

Hij geloofde dat er in India een eenheid tussen Hindoes en moslims mogelijk zou zijn, »omdat deze zo natuurlijk is, zo noodzakelijk voor beide en omdat ik in de menselijke natuur geloof«. Dit maakt Gandhi’s complete onwetendheid van de islamitische leer duidelijk. Hij beweerde, de Koran gelezen en daarin veel spiritualiteit gevonden te hebben, maar hij wist niet, dat de islam de mensheid in twee onverzoenlijke groepen had verdeeld. De Koran bepaalt heel duidelijk, dat alle goden behalve Allah fout zijn en dat de islam de dominante religie is. Een land behoort tot het Huis van de Oorlog, totdat het door de moslims gedomineerd en geregeerd wordt. Met deze instelling kan een moslim nergens ter wereld vreedzaam met niet-moslims samenleven. Dit simpele feit kon Gandhi vanwege zijn geringe intelligentie niet begrijpen. In Gandhi’s trage begripsvermogen kwam het niet voor, dat India, volgens de Koran, een ongelovig land is en dat de meeste moslims de volledige vernietiging van India zouden willen. Een moslim, die in India werd geboren, beschouwt zichzelf als lid van de internationale moslimbroederschap i.p.v. zichzelf als een deel van de Indische natie te beschouwen. Moslims willen bewust het feit vergeten, dat 99% van hen hetzelfde bloed en dezelfde culturele tradities heeft als de Hindoes. Ze geven er de voorkeur aan om zichzelf te zien als de nakomelingen van vreemde veroveraars.

Daarom startte Gandhi zijn politiek van »ondersteun de moslims – beschuldig de Hindoes« om zijn cultus van geweldloosheid te stimuleren. In werkelijkheid begon Gandhi’s promoslim politiek tegelijk met zijn aankomst in India. Hij wilde indruk maken op de moslims en koste wat het kost hun onomstreden leider worden. Het stoorde hem niet, dat al deze experimenten ten koste gingen van de Hindoes. Met de vorderingen in zijn politieke carrière werd hij steeds meer antihindoeïstisch. Hij deed de moslims meerdere juridisch twijfelachtige en onlogische beloftes, alsof hij hen een blanco cheque wilde uitschrijven. Daardoor drong hij de moslims, die in het midden van de samenleving waren gearriveerd, in de fanatieke Middeleeuwen van de islam terug.

Er bestaan honderden voorbeelden, waarbij Gandhi’s pro-islamitische politiek alleen maar ten koste van de niet-islamitische Indiërs ging. Gandhi was schuld aan vele verkeerde handelingen, mislukkingen en rampen, maar gaf zijn fouten niet toe en wilde ook niet van ze leren.

Gandhi toonde zijn kruiperige houding ook bij de kwestie van de nationale taal van India. Blijkbaar maakt Hindi de meeste aanspraak om als hoofdtaal geaccepteerd te worden. Maar toen hij erachter kwam, dat de moslims dit niet wilden, stond hij erop, dat Hindustani (een omgangstaal, die een mengeling van Hindu en Urdu is, zonder grammatica en vocabulaire) de enige nationale taal van India diende te zijn.

Gandhi zag bewust het feit over het hoofd, dat islamitische heersers talloze Hindoes met geweld bekeerden. Op zekere dag ontmoette een fanatieke moslimleider Gandhi. Om hem een plezier te doen, zei Gandhi:

»Ik ken het geheim over de uitbreiding van de islam. Ik ben me ervan bewust, dat de islam niet met het zwaard is verbreid, maar door fakirs en maulavi’s (eretitels voor islamitische geleerden). Het zwaard werd slechts gebruikt om de islamitische cultuur te beschermen«.

Een feit is, dat er ongeveer 80 miljoen mensen in India door invasies van moslims werden vermoord. De beroemde historicus Will Durant vat het als volgt samen:

»De islamitische verovering van India is vermoedelijk de bloedigste episode uit de geschiedenis.«

Vaak werden hele steden platgebrand en de inwoners afgeslacht. Honderdduizenden werden tijdens iedere veldtocht vermoord en diegenen die in leven bleven werden als slaven gedeporteerd. Iedere nieuwe veroveraar bouwde zijn heuvel vaak letterlijk van Hindoeschedels. Enkele islamitische vorsten maakten er een gewoonte van om honderdduizenden gevangen op een dag te doden. De verovering van Afghanistan in het jaar 1000 werd gevolgd door de afslachting van de Hindoebevolking. De regio heet immers nog altijd de Hindoekoesj, wat »de afslachting van de Hindoes« betekent. De voorislamitische naam van de Hindoekoesj was »Paariyaatra Parvat«.

Of Gandhi kende de Indische historie niet of hij ontkende deze met opzet. Over de Hindoehater Groot-Mogol Aurangzeb zei Gandhi:

»Omdat Aurangzeb hier zoveel jaar heeft gewoond, dienen de insinuaties van vijandigheid en afstand tegen hem op te houden en dient hij als een van de onzen te worden gezien. Als daarvoor af en toe een offer gebracht moet worden om deze aangelegenheid op te lossen, dient dit te worden gedaan. En zo zouden Aurangzeb en Shivaji samen een nieuwe Hindoenatie moeten stichten«.

Gandhi deed ook Shiv Banvani in de ban, een kort, inspirerend gedicht van de dichter Bhushan. De dichter schreef, dat als Shivaji niet geboren zou zijn, heel India tot de islam zou zijn bekeerd. De dichter gebruikte extra woorden om het grimmige fanatisme en de intolerantie te beschrijven die binnen de islam werden gepredikt. Gandhi deed dit gedicht in de ban om de gevoelens van zijn »moslimbroeders« te ontzien.

Toen de Hindoebevolking van Bhopal onder de tirannieke heerschappij van de moslimvorst had te lijden, werden Hindoemeisjes ontvoerd en verkracht. De cultuur van de Hindoes werd afgewezen en er vond een snelle islamisering plaats. Op zekere dag bracht Gandhi een bezoek aan Bhopal en verklaarde als een onschuldig kind:

»De mensen van Bhopal zijn gelukkig onder de heerschappij van Nawab. Hij leidt een eenvoudig leven en is een ’Ramaraja’ (een rechtvaardige koning)«.

Gandhi speelde dubbelspel om de moslims in de Khilafat-beweging te stimuleren. Deze was een poging van de Indische gemeenschap zich te verenigen om het Turkse rijk te ondersteunen. De regent van dat rijk, de kalief, werd door de moslims beschouwd als de beschermer van de islam. Onder leiding van vooraanstaande moslimleiders werd de Khilafat-beweging in de meeste delen van Noord-India opgericht. Verbazend genoeg gaf Gandhi toestemming aan de moslims bij deze beweging om geweld te gebruiken, terwijl hij bij de Hindoes opkwam voor geweldloosheid. Gandhi stelde de moslims voor:

»Als de beweging van de vreedzame niet-samenwerking geen succes heeft gerechtigheid te verkrijgen, dan hebt u het recht om het pad te volgen dat in de heilige boeken van de islam wordt getoond en ben ik van ganser harte voorstander van dit pad«.

Gandhi zou zich hebben moeten verzetten tegen dit pad, dat het tegenovergestelde was van zijn principe van geweldloosheid, maar hij was er van ganser harte een voorstander van. Toen de Indische moslims de emir van Afghanistan uitnodigden India aan te vallen en het te veranderen in Dar al Islam, was Gandhi eveneens voorstander van deze stap.

Gandhi rechtvaardigde ook de wreedheden, die door moslims op Hindoes werden begaan. In Malabar kwelden de moslims de dharma van de Hindoes, de waardigheid van de Hindoes, het leven van de Hindoes en de rijkdommen van de Hindoes lange tijd. Honderden Hindoes werden gedwongen tot de islam bekeerd en Hindoevrouwen werden verkracht. Gandhi zei hierover geen woord. Integendeel, hij rechtvaardigde dit zelfs:

»Dappere, godvruchtige Mopla’s, die op een wijze, die zij als religieus beschouwden, vochten voor iets, wat zij als religieus beschouwden«.

Gandhi ontkende ook openlijk, dat er ontelbare gevallen van bekeringen tot de islam hadden plaatsgevonden. Hij schreef:

»De Mopla’s hadden het recht om de Hindoes voor de keuze van de Koran of het zwaard te stellen en toen de Hindoes moslims werden om zich voor de dood te redden, dan was het een vrijwillige geloofswisseling en geen gedwongen bekering«.

Tijdens deze opstand werden meer dan 600 Hindoes gedood en meer dan 2500 gedwongen tot de islam bekeerd. Het aantal verkrachte Hindoevrouwen is onbekend. Maar Gandhi schreef in het mededelingenblad »Young India«, dat er slechts één geval van gedwongen bekering zou hebben plaatsgevonden. De gebeurtenissen in Malabar Mopla waren zo gruwelijk, dat zelfs islamitische vrienden van Gandhi hem op zijn foute uitlating wezen. Maar Gandhi corrigeerde zijn foute bericht niet, wat het hoogtepunt van zijn pro-islamitische politiek was.

Gandhi behandelde moslims beter en ontkende hun slechte daden volledig. Hindoes werden door deze naakte heilige tot cavia’s van de moslims gemaakt. Hij was een »Mahatma naar behoefte«. Toen hij een keer naar Delhi ging, hield hij in een Hindoetempel in de kolonie van de straatvegers een gebedsbijeenkomst. Ongeacht het sterke protest van de priesters las hij ijskoud enkele passages uit de Koran voor als onderdeel van de gebedsbijeenkomst in de Hindoetempel. Maar hij had niet de moed om passages uit de Bhagavad Gita in een moskee te lezen. Wat was dat voor verwrongen oordeelsvermogen? Het was gemakkelijk voor hem om rond te stampen op de gevoelens van de tolerante Hindoes, maar als hij met moslims te maken had, was hij uiterst voorzichtig.

Gandhi’s experimenten mislukten allemaal klagelijk, behalve zijn experiment voor Pakistan, dat met succes werd uitgevoerd. Pakistan werd geschapen vanwege de op zelfmoord gelijkende politiek van Gandhi. Muhammad Ali Jinnah en M.K. Gandhi zetten de theorie van de deling van het moederland in de praktijk om. Jinnah hing de droom van Pakistan voor meerdere fanatieke ogen als een wortel die voor een ezel bengelt en Gandhi assisteerde hem, hoewel hij vanaf het begin tegen de deling van India was. Twee zichzelf regerende landen, India en Pakistan, begonnen op 15 augustus 1947 om klokslag 00.00 uur te bestaan.

Ten tijde van de deling vonden er gewelddadige onlusten tussen Hindoes en moslims plaats. Miljoenen werden uit het land van hun voorouders gescheurd. Er deden zich aan beide zijden enorme geweldsuitbarstingen en slachtpartijen voor. Volgens de laagste schattingen kwamen er een miljoen mensen om het leven en raakten er 14 miljoen mensen ontheemd. Toen er honderdduizenden Hindoe- en Sikh-vluchtelingen naar India kwamen, toonde Gandhi geen enkel medelijden met ze. Hij had kritiek op de Hindoevluchtelingen en beval hen terug te keren om te sterven. Gandhi zei:

»Ik ben bedroefd om te horen, dat er mensen uit het westen van de Punjab vluchten en men vertelt mij dat Lahore door de niet-moslims wordt geëvacueerd. Ik moet zeggen, dat dit niet zo is zoals het zou moeten zijn. Als jullie denken, dat Lahore dood is of op sterven ligt, vlucht niet weg, maar sterf met datgene wat jullie als het stervende Lahore beschouwen. Als jullie bang zijn, sterf, voordat de dood tot jullie komt. Dat is niet glorieus. Het zal mij niet spijten als ik hoor, dat de mensen in de Punjab niet als lafaards, maar als dappere mensen stierven«.

Daarmee deed Gandhi diegenen als lafaards af, die vluchtten voor de slachting van een aanzienlijk sterkere vijand. Deze Messias van de geweldloosheid was niet in staat om het geweld in het concept en de praktijk van de islam te zien. Daarom adviseerde hij de Hindoes:

»De Hindoes moeten niet hulpeloos sterven. Maar ze moeten zonder murmelen sterven. Alleen dan zullen de onlusten ophouden«.

Gandhi stelde ook aan de verkrachte vrouwen voor om niet tegen de verkrachters te vechten:

»De vrouwen moeten weten hoe men sterft. Vrouwen moeten de dood dapper en zonder murmelen in het gezicht zien. Alleen dan zal het vreselijke moorden, dat nu voortduurt, stoppen«.

Bij een andere gelegenheid richtte Gandhi zich aan het einde van zijn gebedsbijeenkomst tot de dakloze Hindoes en zei:

»Wie zijn de moordenaars per slot van rekening? Zij zijn onze moslimbroeders, anders niets. Breekt de bekering tot een ander geloof de band van de broederschap?«

In een toespraak op 6 april 1947 raadde Gandhi de hindoes opnieuw aan:

»Zelfs wanneer de moslims besluiten de Hindoes uit te roeien, is er geen reden voor de Hindoes om woedend op de moslims te zijn. Zelfs wanneer zij ons de keel doorsnijden, zouden we geduldig moeten zijn en de dood aanvaarden. Laat ze de wereld regeren, wij zullen de wereld doordringen en één met hem worden. We zouden in ieder geval geen angst voor de dood moeten hebben. De voorzienigheid bestaat uit leven en dood. Waarom moeten we daar ongelukkig over zijn? We zullen een nieuw leven binnentreden als we de dood met een glimlach tegemoet treden. We zullen een nieuw Hindustan (India) creëren«.

Zelfs na zoveel vernietiging was Gandhi nog niet tevreden. Op 23 september zei hij tijdens een gebedstoespraak:

»Zelfs wanneer de moslims onze familieleden, ons volk doden, waarom zouden we boos op iemand moeten zijn? Zij, die gedood werden, overkwam wat ze verdienden. We zouden moeten weten dat ze in de hemel kwamen. Laat dit met Gods wil een ieder van ons overkomen. God zou ons deze manier van de dood moeten toestaan. Als jullie God om iets willen verzoeken, laat het dit zijn«.

Over het afslachten van Hindoes en Sikhs door de moslims merkte Gandhi op een andere plaats op:

»Ik zou tegen de Hindoes zeggen, dat ze de dood vrolijk tegemoet moeten zien wanneer de moslims er op uit zijn hen te doden. Ik zou een ware zondaar zijn, wanneer ik, mocht ik doodgestoken worden, in mijn laatste ogenblik zou wensen dat mijn zoon mij zou proberen te wreken. Ik moest zonder haat sterven (…) Jullie zouden je kunnen omdraaien en je afvragen of alle Hindoes en Sikhs zouden moeten sterven. Ja, zou ik zeggen. Zo’n martelaarschap zal niet vergeefs zijn«.

Zo stak de geweldloosheidfantasie van Gandhi in elkaar. Volgens zijn theorie zou, wanneer een groot aantal runderen zich bereidwillig aan de tijger zou aanbieden, deze er op zekere dag genoeg van heeft hen op te vreten. Dan zou de tijger waarschijnlijk vegetariër worden en gras eten, in plaats van te jagen. Gandhi gaf nooit toe dat zijn breiwerkje met de »geweldloosheid« nooit tot resultaat leidde. Hij zei liever tegen de Hindoes, dat ze vrolijk bij de onlusten zouden moeten sterven. Gandhi wordt de »vader van de natie« genoemd, een epitheton van grote verering. Maar als dat zo is, dan heeft hij zijn vaderlijke plicht verzaakt. Gandhi was veelmeer de vader van de volkerenmoord op de Hindoes, verkleed als Hindoeheilige. Hij mag dan wel de titel Mahatma, »grote ziel«, hebben gedragen, maar diegenen, die Gandhi beter kenden, zullen deze titel nooit accepteren, want er was niets wat hem daartoe kwalificeerde.

De eerste Indisch-Pakistaanse oorlog (ook bekend onder de naam de Eerste Kasjmiroorlog) vond plaats in 1947 en 1948. Gandhi kwam weer in actie met zijn bizarre filosofie van geweldloosheid. Op 5 november 1947 sprak Gandhi zijn droom over de geweldloze oorlog uit. Iemand vroeg aan Gandhi: »Hoe moeten we een aanval op Kasjmir met geweldloosheid tegengaan?« Gandhi antwoordde:

»Stel geen leger voor jullie verdediging op. De staat moet jullie voldoende literatuur ter beschikking stellen over geweldloosheid. Of deze literatuur beschikbaar is of niet, diegenen die aangevallen worden, zouden niet in groten getale een tegenaanval op een gedisciplineerd leger moeten uitvoeren en zelfs geen verzet bieden tegen de klappen van dit leger. De aangevallenen zouden hun leven zonder wrok en woede moeten opofferen. Gebruik geen wapens. Gebruik zelfs niet eens de vuisten voor een tegenaanval. Zo’n geweldloos verzet zal een schitterend voorbeeld van dapperheid worden, zoals de geschiedenis tot nu toe nooit heeft gekend. Dan zal het land Kasjmir zuiver worden. De geur van deze zuiverheid zal niet alleen Hindustan, maar de hele wereld doordringen«.

Gandhi wilde dus een moslimleger stoppen door het voldoende literatuur over geweldloosheid ter beschikking te stellen. Gandhi was überhaupt geen wijze en evenwichtige persoonlijkheid. Hij was een emotioneel omgewoelde sociale activist en een meedogenloos geslepen politicus. De Hindoes of Indiërs waren zijn minste zorg. Hij bezat veel gezichten. Vaak kwam hij over als Christus of Boeddha, maar het volgende moment was hij alleen maar een machtige, ambitieuze politicus. Op een ander moment gedroeg hij zich als een heilige, maar onmiddellijk daarna was hij niets anders dan een egoïstische tovenaar of heksenmeester.

Bovendien was Gandhi’s geweldloze handelen erop gericht geweld te gebruiken. Hoewel Gandhi altijd geweld tegen zijn tegenstanders vermeed, vond hij geen manier voor zijn volgelingen om geweld tegen zichzelf te vermijden. Hij hield ervan om de Hindoes »bereid om te sterven« te zien, maar niet »bereid om te overleven«. Deze laffe houding is geweldloos tegenover de vijanden, maar hoe kunnen we deze »geweldloos« noemen, wanneer deze door hun gewelddadige tegenspelers wordt ingecalculeerd? Bovendien, als het toepassen van geweld volledig wordt uitgesloten, bevordert dat de eetlust van de agressor en provoceert nog meer geweld. Als een politieke nieuweling zo’n domme fout begaat, is dat vergeeflijk, maar voor een ervaren leider zoals Gandhi was dat een ernstige storing van het beoordelingsvermogen.

Gandhi begon een proces van onvoorstelbare vernietiging van India met zijn onrealistische promoslim politiek. Tijdens de meer dan dertig jaar twijfelachtige heerschappij van Gandhi kwam het tot meer verwoesting van Hindoetempels, meer gewelddadige en bedrieglijke bekeringen tot de islam, meer misdrijven tegen vrouwen en uiteindelijk tot het verlies van een derde deel van het land. Dat was het, wat Gandhi met zijn kruiperij voor de moslims bereikte. Het hele idee van zijn geweldloze strijd was pervers. Een logisch denkend mens zou er wel tweemaal over nadenken om zo iemand een patriot te noemen. Tijdens zijn hele politieke carrière joeg hij een hersenschim van een »Hindoe-moslim-eenheid« na. Zijn experiment mislukte, hij hield zich een tijdje in, maar daarna begon hij het weer tegen alle tegenslagen in te bespoedigen. Hij volgde niet alleen het pad van de vernietiging, maar hij sleepte de hele natie mee. Moeten we tegenwoordig het feit ontkennen, dat zijn fouten tot slachtingen in grote stijl op de Hindoes en tot de deling van India hebben geleid? Maar verrassend genoeg noemen de Indiërs hem nog steeds de »vader van de natie«.

Gandhi’s fout draagt een eigen boodschap. Geen natie kan zich in vrede en waardigheid ontwikkelen als zij de islam niet volledig verwijdert. Geen enkele welwillendheid is in staat de islamitische theologie en de zich hierin bevindende ambitie tot wereldverovering te veranderen. We zouden de islam niet met de ogen van onze eigen spiritualiteit moeten bekijken. Er bestaat definitief iets zeer inflexibels in het hart van de islam, dat zelfs een man met een zee aan welwillendheid zoals Gandhi niet kon veranderen. Dat is een les die we moeten leren. Sinds de dood van Gandhi roepen de apologeten van de islam zijn naam aan om het Hindoeïsme zwart te maken, maar ze hebben hem tijdens zijn leven nooit geholpen. Dit is de meest hatelijke oneerlijkheid van de historie van India. De moslims vielen hem met de meest grove taal aan, doorkruisten zijn politiek, verzetten zich tegen hem met hand en tand en sloegen hem psychisch in elkaar. Het waren de Hindoes, die hem vereerden en hem nog altijd vereren of in ieder geval respecteren. Tegenwoordig is Gandhi de meest gehate persoon in Pakistan. Om de waarheid over de islam niet te zien was een kostbare fout in de tijd van Gandhi en de situatie is tegenwoordig niet anders. Met de toenemende kracht en het toenemende zelfvertrouwen van de islam zou dit in de nabije toekomst dodelijk kunnen blijken te zijn.

Als onze beschaving dient te overleven, moeten we breken met de slechte gewoonte van eerbied tegenover grote mannen. Grote mannen maken grote fouten.

Bron:

http://www.pi-news.net/2010/10/gandhi-demaskierung-eines-pazifisten/#more-159986

Auteur: Sir Karl Raimund Popper (1902-1994)

Bron oorspronkelijke artikel:

http://tinyurl.com/2elsgbt

Vertaald uit het Duits door:

E.J. Bron